to trigger off - now or in a moment?

kissed by Morrissey

Wed, 17 Jun 2009 17:43:09 GMT

Поцелуй Morrissey оставил привкус ноября..
Память рассыпалась зеркальной крошкой…
Снег зазвучал музыкой белой гортензии…

Песни сменялись запыленными эпизодами. Мне вспомнился лицей.
Сначала тот день, когда город заволокло туманом по самые крыши, а после обеда полетел густой снег – мокрыми манными хлопьями. А мы с Адэляй сбежали с уроков в подворотню-лучшую-подругу-маньяка прятаться под зонтом, курить Winston и заедать йогуртовым батончиком печали мыслей. И смотреть, как «пеня дня» стекает оттенками вечера по лицам… И играть в импрессионистов. И становиться импрессионистами…
А потом все катилось к какому-то черту неспелым горохом по лестничным пролетам. И вены на шеях вздувались, а волосы сверкали оголенными нервами, воздух трещал, пока Настя не заорала «ты меня задара-а-а-а-а-аа-ла!!» и все не стало по местам. И тогда мы поверили в экспрессионизм…
Были еще вязкие-длинные зимние каникулы, когда мне в первый раз показалось, что я могу действительно сойти с ума. Оставалось только душиться своим страхом под эссе про Фрейда и роман Ф. Саган, жечь вишневую свечу, курить в форточку и засыпать под гипнозом прошлогоднего клевера… После каникул мы писали сочинение по сюрреалистам, выдумывать не было надобности…
А потом все закончилось. Сразу. Тупо. Наглухо. Сдох даже белый шум. И пришлось все придумывать самим и заново. И держаться за метафоры, как за последнее оружие. Попытаться остаться.

Теперь мне иногда очень хочется дождаться того момента, когда я сяду в самолет и русский не будет резать по ушам. Без чернил и сахара – моя одна-единственная Италия, море и пеликаны в одной белой керамической кружке – в три глотка. Чтобы без синусовых ритмов, троллейбусных проводов и мокрых лондонских зонтов…

Когда-то с Алисой мы доказали, что если на заходе солнца осталась еще одна Маргарита, то будет нам и история под запись.. и романсы чаек.. и венский вальс…

p.s. огромное спасибо Мари за то, что она помогла мне все это вспомнить, подарив мне Morrissey. Теперь мне будет музыка и память, а тебе – история))

cranberry autumn

Sun, 16 Nov 2008 12:59:06 GMT

Нам осень открыла объятья
Метро и дождей колонны
И у уставших прохожих
Летят из волос вороны

И небо в лицо смеется
Потоком ноябрьской пены
И голос твой усыпляя
Щекочет железом вены

Наш город распахнут насцеж
И мокрые птицы бьются
С печальной улыбкой в окна
И пальцы змеями вьются

she is immaculate

Thu, 02 Oct 2008 19:31:40 GMT

Восень зноў возьме нас у абдымкі…
І за нашымі спінамі выпусціць кіпцюры… і цябе не стане, а мне застануцца загадкі тытуню і пасечанае рэхам маяка паветра з дамешкам прашлагодніх чарнілаў і вар’яцкай парнаграфіі..
Траекторыі джазавых трамваяў зноў загучаць меднай лістотай, а людзі загарнуцца ў кашулі з фланелевай цішыні…
Я буду разменьваць гэтыя шэрыя дні, забіваючы час крывадушным непатрэбствам, што скрыпіць на зубах пясчаным дражжэ..
Я так доўга спрабаваў зразумець, што Гэта такое і як Гэта завецца.. а Лорэдана знайшла ключы ад усіх дзвярэй за некалькі тыдняў і ўправіла мне ўсе пазванкі… яна не задавала пытанняў і не давала парадаў. Яна вывозіла мяне з гэтай сярэдневяковай крэпасці на чорным бліскучым аўтамабілі, каб вырваць мяне з майго смутку, каб змяшаць яго са сваім, каб разам захлынуцца морам, каб не адчуваць часу і болю ад спечанай медузамі скуры, каб зноў прачнуцца…
Але я ведаю, што будзе чорны лістапад…і мне прыйдзецца падманваць сябе метафарамі, крыламі, анёламі, коўдрамі, дотыкамі і піковымі тузамі, пакуль анталагічны пранцы не вызваліць мяне ад гэтай неабходнасці, не выпусціць са сваіх абдымкаў… і тады я забуду. І прачнуся ў другім горадзе.

scintillatin' july

Sun, 27 Jul 2008 17:50:43 GMT

Июль забивает мои жабры никотиновыми хлопьями, наивность сворачивается от высокой температуры, а я продолжаю верить в то, что в каждой сказке есть доля правды…
И каждый раз, когда я готовлю план побега, связываю друг с другом все детали для того, чтобы долететь-добежать-дотянуться и прижечь-таки это воспаление Адриатическим йодом, чтобы начать с первой главы длинный пыльный английский роман и написать всем письма, меня охватывает предательская нерешительность и сковывает позвоночник китовым усом...
Июль как пустыня, июль повсюду, июля стало слишком много… и мой Lipton отдает июльским уксусом…
Я впервые уезжаю после того, как в Минске отцвели липы и потянуло августом…
“The world is a berry in the beak of a bird”

РИМ

Fri, 27 Jun 2008 22:38:13 GMT

… Я помню тот вечер, когда мы с Настей возвращались из Рима. В висках стучало от выкуренных сигарет, а от приторного запаха каштанов накатывали приступы удушья; мы почти не спали пять ночей и, кажется, ничего не ели.
И все было сбивчиво и бестолково; мы перетекали по улицам, а Рим дышал нам жаром в лицо. И мне казалось, что в этой скептической усталости – огромная сила; и мне думалось, что я уже никогда не прогнусь…даже если мне будут рвать зубы без анестезии, зажимать пальцы дверью или обрежут веки, чтобы я не смог спать…
Я тонул в непропеченной иллюзии Рима…
~ ~ но под маской – неизменно гнилые зубы, а под перчатками – обкусанные ногти… и ты все это знаешь, но выбираешь не замечать… ~ ~
Иногда нужно придумать Рим, чтобы не свихнуться от самого себя и знать, что ты всегда можешь вернуться туда, куда дорога тебе отрезана..

Я всего лишь хотел быть дальше от тебя…

Каждую ночь я захлебываюсь твоим лицом – и оно растекается по моим ладоням серой пеной…
Я отрубаю себе руки, чтобы не тянуться к тебе; трясущимися кровавыми огрызками я бью по пустоте, но у меня не получается выписать эту боль…
Ты крадешь мой роман, когда я дохожу уже до эпилога; в твоем дыхании – моя смертельная усталость… и все сначала… литры галлюциногенного бреда по венам – просто отключи аппарат искусственного дыхания, полосни мне по горлу зимой или другой параноидальной дрянью; вырви ЕГО через ребра и присыпь раны толченым бисером………..

Если я это все выдумал, то какого хрена так больно…………………………….

віланэлла

Tue, 04 Mar 2008 09:25:53 GMT

І ранак гэты стаў няўдалым адлюстраваннем рэчаіснасці… Вопыт крышталізацыі эмоцый з напыленнем застаўся недасягнутым маяком сярод тых хваляў, якія прыносяць з надыходам вечара вобразы ашчэрвання жоўтых ад тытуню зубоў… -
Не думайце, што гэта так проста, калі тваё жыццё і кнігі Джойс Кэрал Оутс набываюць залішнее падабенства… Мы танчым на шары з нябеснай шкарлупіны, адкідаючы ўбок разам з адзеннем казкі пра рамантыку… -
Яна маўчыць пяць месяцаў, нягледзячы нават на тое, што увесь гэты час я трымаю яе за руку, я бачу сінія ніці нерваў у яе далонях і чырвоныя трэкі доўгай ночы, запісаныя на радужнай абалонцы. Яна заблыталася ў залішках праўды, калі лодка гайдалася, чэрпаючы кожным краем чарніла навальніцы…. -
Лімонны сок проста ў сэрца – і час рассыпаецца перад намі, як кавалак жоўтай крэйды… Зрэшты, праўда – гэта тое, чаго ты ніколі не ведаеш. Але калі ірвеш гэта з сябе з коранем і рабацінне знікае на вачах, аблокі на плошчы раскладваюцца ў вялізнае вогнішча колеру слівавага джэму, табе застаецца толькі працягнуць руку, каб зрабіць яшчэ адзін глыток, забіць апошні цвік, паверыць у бэз і жэмчуг, набыць свабоду і адпусціць цябе са свайго сэрца… - -

I’m so dumb and u so clever
Scrutinize my best endeavor…

Ubiquitous

Tue, 29 Jan 2008 21:02:29 GMT

Мягкой лапою кошачьей
Вновь опустится на город
Тьма, иглою раскаленной
День еще один проколот

Все как раньше – снежный бисер,
M & M’s, Часы, патроны,
Каппуччино, сигареты,
Боль, сливовые вороны

Мыслей ледяная корка –
Не дописана страница
В темноте сверкают роем
Перламутровые лица не оставили в ладонях
Снов своих косого следа
Лишь хвостами самолетов
Расцарапанное небо
* * *
Ты же знаешь как непросто
Пульса искривить прямую
И немые обещанья
Оглушают. Все впустую.

To P.

Wed, 14 Nov 2007 19:26:18 GMT

шагнуть в депрессивный ноябрь
и страшно счастливым казаться -
за тишиной из тумана
все крепче к тебе прижиматься

и верить что боль проходит
и память залижет раны
и на рождественской елке
развесить души все изъяны

на ощупь и шагом несмелым
в воронку зрачков опускаться
и дна не бояться второго
и ничего не бояться.....

sentimental mr. s

Thu, 30 Aug 2007 19:34:30 GMT

Уходя не гасил сигарету
Обнадеживал лживым пророчеством
И хлестал и хлестал и хлестал
По лицу золотым одиночеством

Возвращался и плакал в плечо
Серой тушью, сухими цветами
И хлестал и хлестал по лицу
Ледяными ночными дождями

* * *

Он уходит и снова стучится
Во все двери, он просит чудес
И наш город медленно тонет
В сказках осени мистера S...

summer time

Thu, 30 Aug 2007 19:32:18 GMT

...жэлацінавы жнівень пераблытаў пахі заледзянелых ружаў...
М. трымала ахапак гэтых ружаў колеру лёду, і кожны яе рух і позірк падымалі над кветкамі мутныя клубы пылу. Такога пылу, пылу, пылу...што разлятаўся, як пудра, як вада, як праўда.
Яна гаварыла, гаварыла, гаварыла. Ці раптам станавілася на ногі і распраўляла крылы, нібыта правярала, ці не назадта доўга мы сядзім пад гэтай старой ліпай, зацягнутай у сетку бела-жоўтага сонечнага павуціння. Дрэва было такое старое, што з яго галін і лісця ўвесь час капала смала, мяккая і клейкая, як разагрэты на патэльні цукар. Часцей за ўсё кроплі траплялі ў валасы і склейвалі іх пасмамі разам з пяском і сухімі суквеццямі. Э. скардзілася, што чамусьці ёй смала залівае вочы і склейвае вейкі. Мы рагаталі, а яна біла срэбным хвастом па сваім цені на пяску і піла шампанскае проста з бутэлькі.
Я памятаю, што было горача. Было горача, і са скроні М. скацілася кропля поту. Праз увесь твар, пакрыты ліпкімі ніцямі. І спынілася ў куце рта. Тады яна заўважыла, што я назіраю за ёй, адарвалася ад сваіх ледзяных ружаў і заспявала “Гэта ўсё пройдзе – і ў мяне не застанецца ні сэрца, ні сада”.
Але і гэта не прынесла прахалоды.
Шампанскае, што паразлівала вакол сябе Э. набыло прысмак газы(як часам здаецца, што цыгарэты набываюць прысмак газы) і пералівалася колерамі, як вадкае мыла ў лужыне. Неба, размаляванае пад спектр, распаўзалася ад нашых дотыкаў і сыпала, сыпала, сыпала і песнямі, і стужкамі, і манетамі, і калядным дожджыкам...
...і тады мы зразумелі, што гэта пастка – усё гэта лета з ліпай, пяском, ружамі і шампанскім. Гэтая істэрычная ліхаманка - назаўсёды. Мы рагаталі, лежачы на зямлі, бо сядзець ужо не было сілаў.
У гэтай весялосці М.запалілы нашую апашнюю сярнічку і паднесла да кроплі смалы на ліпе. Агонь заіскрыўся адразу ж і па клейкіх “правадах” разляцеўся па ўсім дрэве. Мы глыталі дым, спрабуючы адшукаць рукі адно аднога. І нам было добра. Нам было добра. Мы былі разам.

Thu, 07 Jun 2007 22:19:03 GMT

Ты смотришь сквозь день вчерашний
И ищешь объятий новых
А ночь наполняет, как чаши,
Ладони листьев кленовых

И утро сорвет занавески
С прокуренных сновидений
Но одиночества всплески
Не принесут изменений

А день все запутает снова
Дождем и июньским пухом
И светом небесно-сливовым
И счастья фальшивым звуком

здрада

Fri, 18 May 2007 19:50:09 GMT

Расскажи мне про боль воды
И про правды замкнутый круг
И о том как молчат дни
Под замком белоснежных рук

Научи меня верить в сны
И про мудрость кошачьих глаз
Расскажи как молчат дни
Хитросплетением фраз

В этом улье холодных огней
И ослепших пустых окон
Слышу я как молчание дней
Накрывает со всех сторон

И АЛИСА за гладью зеркал
Уплывает в свой сон все быстрей
А БОЛВАНЩИК мне рассказал
Про молчание сказочных дней

Пеной мыслей поют они
И уставшего сердца стук
Не заставит молчать дни
Под замком белоснежных рук

Sun, 15 Apr 2007 14:30:25 GMT

If only they gave me a chance
To pick on the path or disdain,
I won’t let fall the red drops of glass
On the matter of ardent rains

I won’t tackle the leitmotif more
‘ll make it choke in dejection of eyes
I know better than to adore
The gossamer ribbons of lies

are you not weary of ardent ways?

Mon, 19 Mar 2007 21:02:36 GMT

Так усё і праходзіла, калі мне здавалася, што будуць змены...
...Ішоў дождж, востры, бязглузды; брытанская бландынка спявала “over and over, it’s over, all over” і ,нібыта балерына ў механічнай скрыні, круцілася на дыску; вектары ламаліся, універсітэцкія аднагрупніцы заўзята абмяркоўвалі псіхалагічныя праблемы інцэсту. Вусны тры разы мянялі колер. Праўды не было...
... Лабірынты гукаў поўначы прымушалі адступіцца ад уласнай незалежнасці і рабіць недарэчныя памылкі. Абдымкі чужых гарадоў апыналіся суцэльнай здрадай. І кожны новы ранак, новы панядзелак штурхалі ў мёртвыя рукі незнаёмага неба. А адно адзінае імя нанізала на сябе не толькі ўспаміны, але і час. Імя, што няўлоўна нагадвае мора...”Доўгія сінія пальцы...сэрца пад коркай лёду”...
...Апатычны маятнік заблытваў секунды і хвіліны ў гісторыю.і калі зноў заспявала бландынка, дождж адгукнуўся, размываючы кірункі; размовы пра інцэст набылі мінулую актуальнасць. Вусны пабялелі, а праўда стала парахнёй; а сонца – рабаціннем...
“are you not weary of ardent ways,
lure of the fallen seraphim?
tell no more of enchanted days.”
...Кроў і кнігі... Ці выратуе гэта нас?..Ноч і чарніла не здолелі... Прытчы падсвядомасці не данеслі маралі.... З маіх сноў выпусцілі паветра-...

i know better than die

Fri, 16 Mar 2007 21:33:37 GMT

Зіма зноў адчыніла мой горад; расставіла пасткі і выпусціла ў неба белых кітоў; іх хвасты прымушаюцьбегчы хутчэй хвалі часу – яны мастамі выгінаюць спіны; пакідаюць адбіткі на паштоўках і пашпартных старонках.............................
~ ~ ~ ~ ~
У гарадской мітусні і цыркавых рэпрызах схаваны гумар і сутнасць мараў, праўда панядзелка і аўторка, асноўныя колеры паветра і палітра прысмакаў адзіноты..................
~ ~ ~ ~ ~
Гукі вады за вакном – гэта першае, што я чую, калі прачынаюся і раблю першы ўдых у поўнай свядомасці. Я маўчу і заўважаю, што больш за палову кожнага дня я пражываю моўчкі.........................
~ ~ ~ ~ ~
Кропля за кропляй горад прасочваецца ўнутр мяне праз вочы, блытаючы пацеркі маіх успамінаў. Халодным крылом апускаецца цемнае неба. Закручвае ў вір дзенныя здарэнні. Дае глыток вечнае цішыні.
І новае жыцце на 5 гадзін -

Zwei Stimmen

Sat, 30 Dec 2006 16:37:37 GMT

У пене нябесных хваляў я чую тваё імя... у восеньскім водары італійскай сталіцы, дзе нам так і не давялося застацца ўдваіх...
Сярод натоўпу каляднага кірмашу, пры зачыненых дзвярах і апошнім водбліску свечкі, калі фіранка гучна грукае, а птушкі з нямым крыкам разразаюць зімовы шоўк
...але акрамя імя – на пустых вуліцах і шэрых крылах...
Твае песні – сцягі і марыянеткі. У вобразах міфалагічных істот яны блытаюць мае сюжэты і прымушаюць пакутаваць маіх герояў. Ад іхняга подыху твар пакрываецца маскай лёду, а мова становіцца невыразнай і не дае больш надзей...

...але акрамя імя – на пустых старонках і пустых далонях...

steep decline

Tue, 05 Dec 2006 10:18:21 GMT

Шэры ранак сплятаецца ў косы,
І чарговы глыток атруты
Прагне неба, разбітае лёсам,
Прагне сонца ў лімонных пакутах.

...І пакуты з лімонных карункаў
Ліхтароў бачаць пацеркі-вочы,
І маёй адзіноты кірункі
Чорнай тушшу разліты па ночы.

around and around and around we spin, with feet of lead and wings of tin..

Sat, 14 Oct 2006 17:53:10 GMT

Калі я скажу табе, што аднойчы выратую цябе, падхапіўшы ў самы апошні момант, ты ўсё адно мне не паверыш. Калі я скажу табе гэта, ты ўвогуле будзеш глядзець у іншы бок, як гэта заўжды і было. Я ахвярую сваёй свабодай, каб не даць табе захлынуцца адзінотай..
..ты асцярожна апусціш у маё вока кафейнае зерене, будзеш глядзець, як яно паволі патанае, як разбягаюцца па паверхні кругі; ты ўбачыш тыя гіторыя, што я прыдумаў, а яны не спраўдзіліся; і ўсе тыя, што былі насамрэч, але ў іх я так і не паверыў...
...Замежнае сонца пракіпяціла маю кроў, і мне нікуды ўжо не дзецца ад гэтага запалення. Высокая тэмпература спальвае мае легкія, але ты атрымоўваеш яшчэ адну спробу выжыць. Мне не хапае паветра, а ты робіш выратавальны глыток...
...Я б сказаў пакінуць мяне. Але я сам усё прыдумаў, і таму не магу ні схавацца ад цябе, ні забіць.....
...Тытунь трапічнай раслінай аплятае паветра, тры разы завязваецца на вузел і рассейваецца, ператвараючыся ў парасон з карункаў. Моё ўяўленне, мая фантзія – на тваім баку...
..Я прыдумаў гэта шмат гадоў таму; я дазволіў сабе гэтую недарэчнасць, якая ператварылася на праўду і якая застанецца са мной да апошняга глытка безнадзейнасці...
...застанецца і пасля, бо хвароба пакінула ўжо метастазы ў падсвядомасці...

please, no more champagne

Sun, 27 Aug 2006 18:50:17 GMT

Я ледзь не загінуў у пошуках салодкага летняга яблыка. З бурштынавым сэрцам і маленькімі залацістымі мушкамі ўнутры...
Да мяне даляцеў подых запалення і хранічнай хваробы; здавалася, мая скура набыла ліловае адценне. Хлоралгідрад с прысмакам чужой крыві нейкі час казытаў у венах, павольна і нахабна расцякаючыся пад скурай; пасля чамусьці замітусіўся і пачаў скручвацца, нібы стужка, набываючы форму драпежнай пухліны. Мяне нават не давезлі да майго пакоя. Мяне ніхто не супакоіў і не сказаў заплюшчыць вочы(бо, здаецца, так крыху лягчэй).. Проста пакінулі ў пустым калідоры з атрутным люмінісцэнтным святлом, ад якога перад вачыма скакалі фіялетавыя плямы, а пухліна расла і станавілася ўсё больш выразнага фісташкавага колеру...
..Я чамусьці ўзгадаў сукенку Лары; і яе ўсмешку, калі я сказаў, што хачу яблык; яе чырвоную машыну; бутэльку шампанскага; і лічбу 130 на спідометры..
..Я ўзгадаў гэта і засмяяўся. Магчыма, занадта гучна, бо ў пакоі побач прагрымеў чыйсьці кашаль.

come se non fosse stato amore

Thu, 24 Aug 2006 09:28:08 GMT

Калі цыгарэты пакінуць адбітак узросту на маім твары, я скажу табе, што тое была мая памылка..
У мяне застанецца толькі мая шэрая котка, якой на той час споўніцца трыста гадоў, і некалькі слоікаў варэння з размарыну і лімонаў..
Я прыгадаю сваю поўную недарэчнасць; і бездапаможнасць у тваіх жоўтых вачах..
Я буду наракаць на адзіноту; на альпійскія хрыбты, што на маіх плячах; на клёны; на кубікі лёду; на той вечар у возеры, калі яе рука пад вадой пацягнула мяне за валасы...
Я скажу табе, што тое была мая памылка, але я не папрашу прабачэння. І гэта не будзе адно і тое ж. І гэта не стане перамогай; і не будзе падманам для хворага сумлення.

Гэта ўсё маё чаканне...

Wed, 28 Jun 2006 08:32:57 GMT

З неба падаюць залатыя пёры.
Лета аб’явіла пра сваё існаванне, адкрыла свае абдымкі; з зорным позіркам, з гваздзічным пахам, яно прынялося за старое.
... Я расплюшчваю вочы і адчуваю стому, з самага ранку. Мая скура пакрыта сонечнымі плямамі - гэта робіць мяне падобным на кавалак сыру.
... Я асцярожна правяраю свае адчуванні, як правяраюць звычайна нагой ваду ў рацэ на тэмпературу і дно - на слізкасць.
...Я адкрыта сумую па той, што ўмела растлумачыць мне ўсё на свеце, уключаючы праблемы існавання пракарыётаў і метабалізма расліннай клеткі, і супакоіць, калі яе ўласнае жыццё развальвалася на кавалкі(а цяпер, здаецца, тое адбываецца і з маім).
Мне б вельмі хацелася мець дзесяць квадратных сантыметраў уласнага неба, слухаць хвалі і гудзенне залацістых мошак, маляваць парасонам на пяску; набрацца нахабства і паслаць усіх псеўдасяброў куды-небудзь падалей(ці адразу забіць?); падзякаваць усім, каму да гэтае пары замінала падзякаваць пачуццё гонару і самадастатковасці(а калі глядзець глыбей, дык гэта была звычайная слабасць, бо гаварыць праўду пасля таго, як падманваў усіх дваццаць гадоў, аказалася не так проста – зрэшты, усё гэта не надта адрозніваецца ад любой іншай шкоднай звычкі); мне б хацелася, прыкрыўшы вейкі,лічыць анёлаў і больш не ўблытвацца ні ў якія авантуры(але не згубіць дух авантурызму); мне б хацелася не выдыхнуцца і працягваць прыдумваць сабе мары на лета.
Мы ўсе спадзяемся на лепшае жыццё з панядзелка,ну, ці хаця б з аўторка... Мы ўсе спадзяемся вярнуцца да таго, з чаго пачалі, калі нам не спадабаецца тое, што мы зрабілі сваімі рукамі і чаго дасягнулі ўласнымі намаганнямі. Нам вельмі падабаецца хадзіць па крузе і не заўважаць гэтага; гуляць у змены і пры гэтым затавацца на месцы, прыхоўваючы стомленасць за слоем бесклапотнасці..

..гэтым летам я спадзяюся на дождж і чыё-небудзь адчыненае сэрца..

different ways of suicide

Fri, 23 Jun 2006 10:52:03 GMT

У маёй кватэры – раскірдак..
..Дзверы зняты з завесаў; кнігі на падваконніках і проста на падлозе;пустыя шафы з выкалатымі вачыма;навагодняя елка ў цалафане, нібыта труп Лоры Палмер; пад сталом, сярод правадоў кампутэра, квітнеюць гарбузы...Кожнае лета мне падаецца, што я з’язджаю; што я вяртаюся..
..Я гуляю ў свае дзіцячыя гульні з суіцыдальным сюжэтам, адрываючы цацкам галовы ці прымушаючы іх патануць у місцы з клеем для шпалераў. Яны моўчкі прымаюць свой бясхітрасны лёс, абыякава пазіраючы на мяне ікрынкамі вачэй так, нібы гэта быў іх выбар, іх даўняя мара. Некаторыя іранічна пасміхаюцца, некаторыя цягнуць да мяне свае рукі, спадзяючыся ўратавацца ў апошні раз. Але я не пакідаю надзеі. Я ўпэўнены, што вырашыў гнасеалагічнае пытанне. Я развітваюся, даючы на памяць свой халодны пацалунак.
..Я вельмі хачу пазбавіцца свёй небяспечнай звычкі, выкінуць скрываўлены нож, загорнуты ў кашулю, што засталася яшчэ з выпускнога, і пераламаць усе косткі шкілетам у шафах, навучыцца быць расчуленым і міласэрным;
хачу, каб мае вочы перасталі загарацца драпежным бляскам увечары, каб знік інстынкт пошуку ахвяры..
Праглынуць ключ ад таемных пакояў..

why everything is so haphazard?

Thu, 22 Jun 2006 10:17:32 GMT

Я прачынаюся ад адчування чужога поту на сваёй руцэ. Я збягаю ад старой адзіноты, каб праз пяць хвілін сустрэцца з новай. Нібыта кранаеш языком месца, дзе толькі што прарэзаўся зуб. Я спрабую зноў заснуць,але сонца пачынае паволі спальваць скуру...
..Разганяючы тытунёвы дым кітайскім шаўковым веерам, я заўважаю сінія разгалінаванні сасудаў на назе: яны разыходзяцца з аднаго месца, выгінаюцца, нібы спіна коткі, і зноў сыходзяцца. Я бачу сэрца..
...Я бачу сэрца, калі трымаю на відэльцы вішні – кісла-салодкія, з ліпкім, нібы кроў, сокам..
..У суседскай таксы рудая пляма на азадку нагадвае сэрца..

Ці не занадта шмат супадзенняў для такога пустога жыцця?..

Sun, 18 Jun 2006 17:07:24 GMT

змеі ў яе вачах...
Халодная рука цісне мне на шыю - яна прымушае яе цалаваць. я чую,як у слоіку на вакне гудуць стракозы. іх таненькія крыльцы з кожным днём набываюць усё больш і больш выразнае ружовае адценне. яна кажа, гэта ад таго, што яна корміць іх суніцамі.
....яна зачынілася,каб маўчаць, каб нікога не бачыць(тут, у гэтым пакоі,дзе зашмат вільгаці і з-пад шпалераў прабіваюцца атрутныя расліны). шчаслівая-шчаслівая, яна істэрычна смяеццв цэлы дзень, мяняючы сукенкі і фарбуючы пёры сваім птушкам, - павольнае пазбаўленне ад старых звычак пад мяккай анастэзіяй...
...Часам яна не адчыняе нават мне(а мы з ёй былі лепшымі сябрамі),прымушаючы доўга стукаць у дзверы ці проста сядзець у куце, пакрытым жоўта-зялёнай плесняй. і спадзявацца, ведаючы, што гэта ніколі не скончыцца. і спадзявацца. і засынаць..