to · trigger · off · - · now · or · in · a · moment?

Поцелуй Morrissey оставил привкус ноября..
Память рассыпалась зеркальной крошкой…
Снег зазвучал музыкой белой гортензии…

Песни сменялись запыленными эпизодами. Мне вспомнился лицей.
Сначала тот день, когда город заволокло туманом по самые крыши, а после обеда полетел густой снег – мокрыми манными хлопьями. А мы с Адэляй сбежали с уроков в подворотню-лучшую-подругу-маньяка прятаться под зонтом, курить Winston и заедать йогуртовым батончиком печали мыслей. И смотреть, как «пеня дня» стекает оттенками вечера по лицам… И играть в импрессионистов. И становиться импрессионистами…
А потом все катилось к какому-то черту неспелым горохом по лестничным пролетам. И вены на шеях вздувались, а волосы сверкали оголенными нервами, воздух трещал, пока Настя не заорала «ты меня задара-а-а-а-а-аа-ла!!» и все не стало по местам. И тогда мы поверили в экспрессионизм…
Были еще вязкие-длинные зимние каникулы, когда мне в первый раз показалось, что я могу действительно сойти с ума. Оставалось только душиться своим страхом под эссе про Фрейда и роман Ф. Саган, жечь вишневую свечу, курить в форточку и засыпать под гипнозом прошлогоднего клевера… После каникул мы писали сочинение по сюрреалистам, выдумывать не было надобности…
А потом все закончилось. Сразу. Тупо. Наглухо. Сдох даже белый шум. И пришлось все придумывать самим и заново. И держаться за метафоры, как за последнее оружие. Попытаться остаться.

Теперь мне иногда очень хочется дождаться того момента, когда я сяду в самолет и русский не будет резать по ушам. Без чернил и сахара – моя одна-единственная Италия, море и пеликаны в одной белой керамической кружке – в три глотка. Чтобы без синусовых ритмов, троллейбусных проводов и мокрых лондонских зонтов…

Когда-то с Алисой мы доказали, что если на заходе солнца осталась еще одна Маргарита, то будет нам и история под запись.. и романсы чаек.. и венский вальс…

p.s. огромное спасибо Мари за то, что она помогла мне все это вспомнить, подарив мне Morrissey. Теперь мне будет музыка и память, а тебе – история))

Нам осень открыла объятья
Метро и дождей колонны
И у уставших прохожих
Летят из волос вороны

И небо в лицо смеется
Потоком ноябрьской пены
И голос твой усыпляя
Щекочет железом вены

Наш город распахнут насцеж
И мокрые птицы бьются
С печальной улыбкой в окна
И пальцы змеями вьются

Восень зноў возьме нас у абдымкі…
І за нашымі спінамі выпусціць кіпцюры… і цябе не стане, а мне застануцца загадкі тытуню і пасечанае рэхам маяка паветра з дамешкам прашлагодніх чарнілаў і вар’яцкай парнаграфіі..
Траекторыі джазавых трамваяў зноў загучаць меднай лістотай, а людзі загарнуцца ў кашулі з фланелевай цішыні…
Я буду разменьваць гэтыя шэрыя дні, забіваючы час крывадушным непатрэбствам, што скрыпіць на зубах пясчаным дражжэ..
Я так доўга спрабаваў зразумець, што Гэта такое і як Гэта завецца.. а Лорэдана знайшла ключы ад усіх дзвярэй за некалькі тыдняў і ўправіла мне ўсе пазванкі… яна не задавала пытанняў і не давала парадаў. Яна вывозіла мяне з гэтай сярэдневяковай крэпасці на чорным бліскучым аўтамабілі, каб вырваць мяне з майго смутку, каб змяшаць яго са сваім, каб разам захлынуцца морам, каб не адчуваць часу і болю ад спечанай медузамі скуры, каб зноў прачнуцца…
Але я ведаю, што будзе чорны лістапад…і мне прыйдзецца падманваць сябе метафарамі, крыламі, анёламі, коўдрамі, дотыкамі і піковымі тузамі, пакуль анталагічны пранцы не вызваліць мяне ад гэтай неабходнасці, не выпусціць са сваіх абдымкаў… і тады я забуду. І прачнуся ў другім горадзе.

Июль забивает мои жабры никотиновыми хлопьями, наивность сворачивается от высокой температуры, а я продолжаю верить в то, что в каждой сказке есть доля правды…
И каждый раз, когда я готовлю план побега, связываю друг с другом все детали для того, чтобы долететь-добежать-дотянуться и прижечь-таки это воспаление Адриатическим йодом, чтобы начать с первой главы длинный пыльный английский роман и написать всем письма, меня охватывает предательская нерешительность и сковывает позвоночник китовым усом...
Июль как пустыня, июль повсюду, июля стало слишком много… и мой Lipton отдает июльским уксусом…
Я впервые уезжаю после того, как в Минске отцвели липы и потянуло августом…
“The world is a berry in the beak of a bird”

… Я помню тот вечер, когда мы с Настей возвращались из Рима. В висках стучало от выкуренных сигарет, а от приторного запаха каштанов накатывали приступы удушья; мы почти не спали пять ночей и, кажется, ничего не ели.
И все было сбивчиво и бестолково; мы перетекали по улицам, а Рим дышал нам жаром в лицо. И мне казалось, что в этой скептической усталости – огромная сила; и мне думалось, что я уже никогда не прогнусь…даже если мне будут рвать зубы без анестезии, зажимать пальцы дверью или обрежут веки, чтобы я не смог спать…
Я тонул в непропеченной иллюзии Рима…
~ ~ но под маской – неизменно гнилые зубы, а под перчатками – обкусанные ногти… и ты все это знаешь, но выбираешь не замечать… ~ ~
Иногда нужно придумать Рим, чтобы не свихнуться от самого себя и знать, что ты всегда можешь вернуться туда, куда дорога тебе отрезана..

Я всего лишь хотел быть дальше от тебя…

Каждую ночь я захлебываюсь твоим лицом – и оно растекается по моим ладоням серой пеной…
Я отрубаю себе руки, чтобы не тянуться к тебе; трясущимися кровавыми огрызками я бью по пустоте, но у меня не получается выписать эту боль…
Ты крадешь мой роман, когда я дохожу уже до эпилога; в твоем дыхании – моя смертельная усталость… и все сначала… литры галлюциногенного бреда по венам – просто отключи аппарат искусственного дыхания, полосни мне по горлу зимой или другой параноидальной дрянью; вырви ЕГО через ребра и присыпь раны толченым бисером………..

Если я это все выдумал, то какого хрена так больно…………………………….

І ранак гэты стаў няўдалым адлюстраваннем рэчаіснасці… Вопыт крышталізацыі эмоцый з напыленнем застаўся недасягнутым маяком сярод тых хваляў, якія прыносяць з надыходам вечара вобразы ашчэрвання жоўтых ад тытуню зубоў… -
Не думайце, што гэта так проста, калі тваё жыццё і кнігі Джойс Кэрал Оутс набываюць залішнее падабенства… Мы танчым на шары з нябеснай шкарлупіны, адкідаючы ўбок разам з адзеннем казкі пра рамантыку… -
Яна маўчыць пяць месяцаў, нягледзячы нават на тое, што увесь гэты час я трымаю яе за руку, я бачу сінія ніці нерваў у яе далонях і чырвоныя трэкі доўгай ночы, запісаныя на радужнай абалонцы. Яна заблыталася ў залішках праўды, калі лодка гайдалася, чэрпаючы кожным краем чарніла навальніцы…. -
Лімонны сок проста ў сэрца – і час рассыпаецца перад намі, як кавалак жоўтай крэйды… Зрэшты, праўда – гэта тое, чаго ты ніколі не ведаеш. Але калі ірвеш гэта з сябе з коранем і рабацінне знікае на вачах, аблокі на плошчы раскладваюцца ў вялізнае вогнішча колеру слівавага джэму, табе застаецца толькі працягнуць руку, каб зрабіць яшчэ адзін глыток, забіць апошні цвік, паверыць у бэз і жэмчуг, набыць свабоду і адпусціць цябе са свайго сэрца… - -

I’m so dumb and u so clever
Scrutinize my best endeavor…

Мягкой лапою кошачьей
Вновь опустится на город
Тьма, иглою раскаленной
День еще один проколот

Все как раньше – снежный бисер,
M & M’s, Часы, патроны,
Каппуччино, сигареты,
Боль, сливовые вороны

Мыслей ледяная корка –
Не дописана страница
В темноте сверкают роем
Перламутровые лица не оставили в ладонях
Снов своих косого следа
Лишь хвостами самолетов
Расцарапанное небо
* * *
Ты же знаешь как непросто
Пульса искривить прямую
И немые обещанья
Оглушают. Все впустую.

шагнуть в депрессивный ноябрь
и страшно счастливым казаться -
за тишиной из тумана
все крепче к тебе прижиматься

и верить что боль проходит
и память залижет раны
и на рождественской елке
развесить души все изъяны

на ощупь и шагом несмелым
в воронку зрачков опускаться
и дна не бояться второго
и ничего не бояться.....

Уходя не гасил сигарету
Обнадеживал лживым пророчеством
И хлестал и хлестал и хлестал
По лицу золотым одиночеством

Возвращался и плакал в плечо
Серой тушью, сухими цветами
И хлестал и хлестал по лицу
Ледяными ночными дождями

* * *

Он уходит и снова стучится
Во все двери, он просит чудес
И наш город медленно тонет
В сказках осени мистера S...

...жэлацінавы жнівень пераблытаў пахі заледзянелых ружаў...
М. трымала ахапак гэтых ружаў колеру лёду, і кожны яе рух і позірк падымалі над кветкамі мутныя клубы пылу. Такога пылу, пылу, пылу...што разлятаўся, як пудра, як вада, як праўда.
Яна гаварыла, гаварыла, гаварыла. Ці раптам станавілася на ногі і распраўляла крылы, нібыта правярала, ці не назадта доўга мы сядзім пад гэтай старой ліпай, зацягнутай у сетку бела-жоўтага сонечнага павуціння. Дрэва было такое старое, што з яго галін і лісця ўвесь час капала смала, мяккая і клейкая, як разагрэты на патэльні цукар. Часцей за ўсё кроплі траплялі ў валасы і склейвалі іх пасмамі разам з пяском і сухімі суквеццямі. Э. скардзілася, што чамусьці ёй смала залівае вочы і склейвае вейкі. Мы рагаталі, а яна біла срэбным хвастом па сваім цені на пяску і піла шампанскае проста з бутэлькі.
Я памятаю, што было горача. Было горача, і са скроні М. скацілася кропля поту. Праз увесь твар, пакрыты ліпкімі ніцямі. І спынілася ў куце рта. Тады яна заўважыла, што я назіраю за ёй, адарвалася ад сваіх ледзяных ружаў і заспявала “Гэта ўсё пройдзе – і ў мяне не застанецца ні сэрца, ні сада”.
Але і гэта не прынесла прахалоды.
Шампанскае, што паразлівала вакол сябе Э. набыло прысмак газы(як часам здаецца, што цыгарэты набываюць прысмак газы) і пералівалася колерамі, як вадкае мыла ў лужыне. Неба, размаляванае пад спектр, распаўзалася ад нашых дотыкаў і сыпала, сыпала, сыпала і песнямі, і стужкамі, і манетамі, і калядным дожджыкам...
...і тады мы зразумелі, што гэта пастка – усё гэта лета з ліпай, пяском, ружамі і шампанскім. Гэтая істэрычная ліхаманка - назаўсёды. Мы рагаталі, лежачы на зямлі, бо сядзець ужо не было сілаў.
У гэтай весялосці М.запалілы нашую апашнюю сярнічку і паднесла да кроплі смалы на ліпе. Агонь заіскрыўся адразу ж і па клейкіх “правадах” разляцеўся па ўсім дрэве. Мы глыталі дым, спрабуючы адшукаць рукі адно аднога. І нам было добра. Нам было добра. Мы былі разам.

Расскажи мне про боль воды
И про правды замкнутый круг
И о том как молчат дни
Под замком белоснежных рук

Научи меня верить в сны
И про мудрость кошачьих глаз
Расскажи как молчат дни
Хитросплетением фраз

В этом улье холодных огней
И ослепших пустых окон
Слышу я как молчание дней
Накрывает со всех сторон

И АЛИСА за гладью зеркал
Уплывает в свой сон все быстрей
А БОЛВАНЩИК мне рассказал
Про молчание сказочных дней

Пеной мыслей поют они
И уставшего сердца стук
Не заставит молчать дни
Под замком белоснежных рук

Так усё і праходзіла, калі мне здавалася, што будуць змены...
...Ішоў дождж, востры, бязглузды; брытанская бландынка спявала “over and over, it’s over, all over” і ,нібыта балерына ў механічнай скрыні, круцілася на дыску; вектары ламаліся, універсітэцкія аднагрупніцы заўзята абмяркоўвалі псіхалагічныя праблемы інцэсту. Вусны тры разы мянялі колер. Праўды не было...
... Лабірынты гукаў поўначы прымушалі адступіцца ад уласнай незалежнасці і рабіць недарэчныя памылкі. Абдымкі чужых гарадоў апыналіся суцэльнай здрадай. І кожны новы ранак, новы панядзелак штурхалі ў мёртвыя рукі незнаёмага неба. А адно адзінае імя нанізала на сябе не толькі ўспаміны, але і час. Імя, што няўлоўна нагадвае мора...”Доўгія сінія пальцы...сэрца пад коркай лёду”...
...Апатычны маятнік заблытваў секунды і хвіліны ў гісторыю.і калі зноў заспявала бландынка, дождж адгукнуўся, размываючы кірункі; размовы пра інцэст набылі мінулую актуальнасць. Вусны пабялелі, а праўда стала парахнёй; а сонца – рабаціннем...
“are you not weary of ardent ways,
lure of the fallen seraphim?
tell no more of enchanted days.”
...Кроў і кнігі... Ці выратуе гэта нас?..Ноч і чарніла не здолелі... Прытчы падсвядомасці не данеслі маралі.... З маіх сноў выпусцілі паветра-...

Зіма зноў адчыніла мой горад; расставіла пасткі і выпусціла ў неба белых кітоў; іх хвасты прымушаюцьбегчы хутчэй хвалі часу – яны мастамі выгінаюць спіны; пакідаюць адбіткі на паштоўках і пашпартных старонках.............................
~ ~ ~ ~ ~
У гарадской мітусні і цыркавых рэпрызах схаваны гумар і сутнасць мараў, праўда панядзелка і аўторка, асноўныя колеры паветра і палітра прысмакаў адзіноты..................
~ ~ ~ ~ ~
Гукі вады за вакном – гэта першае, што я чую, калі прачынаюся і раблю першы ўдых у поўнай свядомасці. Я маўчу і заўважаю, што больш за палову кожнага дня я пражываю моўчкі.........................
~ ~ ~ ~ ~
Кропля за кропляй горад прасочваецца ўнутр мяне праз вочы, блытаючы пацеркі маіх успамінаў. Халодным крылом апускаецца цемнае неба. Закручвае ў вір дзенныя здарэнні. Дае глыток вечнае цішыні.
І новае жыцце на 5 гадзін -

У пене нябесных хваляў я чую тваё імя... у восеньскім водары італійскай сталіцы, дзе нам так і не давялося застацца ўдваіх...
Сярод натоўпу каляднага кірмашу, пры зачыненых дзвярах і апошнім водбліску свечкі, калі фіранка гучна грукае, а птушкі з нямым крыкам разразаюць зімовы шоўк
...але акрамя імя – на пустых вуліцах і шэрых крылах...
Твае песні – сцягі і марыянеткі. У вобразах міфалагічных істот яны блытаюць мае сюжэты і прымушаюць пакутаваць маіх герояў. Ад іхняга подыху твар пакрываецца маскай лёду, а мова становіцца невыразнай і не дае больш надзей...

...але акрамя імя – на пустых старонках і пустых далонях...

Калі я скажу табе, што аднойчы выратую цябе, падхапіўшы ў самы апошні момант, ты ўсё адно мне не паверыш. Калі я скажу табе гэта, ты ўвогуле будзеш глядзець у іншы бок, як гэта заўжды і было. Я ахвярую сваёй свабодай, каб не даць табе захлынуцца адзінотай..
..ты асцярожна апусціш у маё вока кафейнае зерене, будзеш глядзець, як яно паволі патанае, як разбягаюцца па паверхні кругі; ты ўбачыш тыя гіторыя, што я прыдумаў, а яны не спраўдзіліся; і ўсе тыя, што былі насамрэч, але ў іх я так і не паверыў...
...Замежнае сонца пракіпяціла маю кроў, і мне нікуды ўжо не дзецца ад гэтага запалення. Высокая тэмпература спальвае мае легкія, але ты атрымоўваеш яшчэ адну спробу выжыць. Мне не хапае паветра, а ты робіш выратавальны глыток...
...Я б сказаў пакінуць мяне. Але я сам усё прыдумаў, і таму не магу ні схавацца ад цябе, ні забіць.....
...Тытунь трапічнай раслінай аплятае паветра, тры разы завязваецца на вузел і рассейваецца, ператвараючыся ў парасон з карункаў. Моё ўяўленне, мая фантзія – на тваім баку...
..Я прыдумаў гэта шмат гадоў таму; я дазволіў сабе гэтую недарэчнасць, якая ператварылася на праўду і якая застанецца са мной да апошняга глытка безнадзейнасці...
...застанецца і пасля, бо хвароба пакінула ўжо метастазы ў падсвядомасці...

Я ледзь не загінуў у пошуках салодкага летняга яблыка. З бурштынавым сэрцам і маленькімі залацістымі мушкамі ўнутры...
Да мяне даляцеў подых запалення і хранічнай хваробы; здавалася, мая скура набыла ліловае адценне. Хлоралгідрад с прысмакам чужой крыві нейкі час казытаў у венах, павольна і нахабна расцякаючыся пад скурай; пасля чамусьці замітусіўся і пачаў скручвацца, нібы стужка, набываючы форму драпежнай пухліны. Мяне нават не давезлі да майго пакоя. Мяне ніхто не супакоіў і не сказаў заплюшчыць вочы(бо, здаецца, так крыху лягчэй).. Проста пакінулі ў пустым калідоры з атрутным люмінісцэнтным святлом, ад якога перад вачыма скакалі фіялетавыя плямы, а пухліна расла і станавілася ўсё больш выразнага фісташкавага колеру...
..Я чамусьці ўзгадаў сукенку Лары; і яе ўсмешку, калі я сказаў, што хачу яблык; яе чырвоную машыну; бутэльку шампанскага; і лічбу 130 на спідометры..
..Я ўзгадаў гэта і засмяяўся. Магчыма, занадта гучна, бо ў пакоі побач прагрымеў чыйсьці кашаль.

Калі цыгарэты пакінуць адбітак узросту на маім твары, я скажу табе, што тое была мая памылка..
У мяне застанецца толькі мая шэрая котка, якой на той час споўніцца трыста гадоў, і некалькі слоікаў варэння з размарыну і лімонаў..
Я прыгадаю сваю поўную недарэчнасць; і бездапаможнасць у тваіх жоўтых вачах..
Я буду наракаць на адзіноту; на альпійскія хрыбты, што на маіх плячах; на клёны; на кубікі лёду; на той вечар у возеры, калі яе рука пад вадой пацягнула мяне за валасы...
Я скажу табе, што тое была мая памылка, але я не папрашу прабачэння. І гэта не будзе адно і тое ж. І гэта не стане перамогай; і не будзе падманам для хворага сумлення.

Гэта ўсё маё чаканне...